മൃത്യു

ബീജമേ,  നീയെനിക്കൊരല്പം സമയം താ..

അഹന്തയിലാണെന്നു എന്നിലൊരു ഓർമപ്പെടുത്തലായി വാ.. 

ശിരസ്സിൽ നിന്നൊരല്പം ഞാനെടുക്കുന്നു ;

പാദുകം വണങ്ങി വീണ്ടും തുടങ്ങുന്നു-

കയ്പു വെച്ച ഓർമകളിൽ നിനക്കൊരു സൗധം പണിഞ്ഞിരുന്നു ഞാൻ, 

പക്ഷെ ഓർമകളിൽ കയ്പുണ്ടെന്ന സത്യം സ്നേഹമായി നിന്നിൽ ചേർന്നില്ല. 

മരണമേ നിയെന്നെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു.. 

പൊരുതാൻ മനസ്സില്ലെന്ന സത്യം -

എന്നിലൊരു തീക്കനലായ് ആളുന്നുണ്ട്, 

മൃതുവിനെ പുൽകാൻ,  ബ്രഹ്മം വരിക്കാൻ 

രാവന്റെ പേടകത്തിൽ നീ സത്യത്തെ തിരയ്യ്‌,  

ഹോമിക്കുന്നു ഞാൻ, ഹോമിക്കാനൊരു ക്ഷേത്ര മണ്ഡപം പണിയ്യുന്നു..

മനസാ പുത്രീ, മേഘമായ് മഴയായ് കാറ്റായ് തുടരൂ ..